ฉันมองพี่ในฐานะผู้ชายคนนึง
ฉันควรจะทำยังไงดี
ก็ฉันเป็นผู้ชายนี่นา ไม่ใช่ผู้หญิงสักหน่อย
ไม่ใช่อย่างนั้น
ฉันคิดว่าฉันชอบพี่เข้าแล้ว
- อะไรนะ - ฉันชอบพี่
พูดอะไรของเธอเนี่ย ไหนดูซิ
ไม่สบายหรือเปล่า
ก็ไม่ได้มีไข้นี่นา
นี่แกล้งกันใช่มั้ย
เธอรวมหัวกับคนอื่นๆ แน่ๆ
เดี๋ยวนี้เป็นแฟนกับพีดีแล้ว แสดงเนียนเชียวนะ
ฉันชอบพี่จริงๆ นะ
อะไรนะ
เธอพูดจริงเหรอ
เธอชอบฉันเหรอ
ฉันเนี่ยนะ
ฉันจะถามพี่อีกครั้ง
พี่เห็นฉันในฐานะผู้หญิงคนนึงหรือเปล่า
พอได้แล้ว
เธอเป็นเหมือนน้องสาวฉัน
เราโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กๆ
แถมเธอยังยืมที่โกนหนวดฉันอีก
พอเลยๆ อย่าเล่นแบบนี้สิ
เข้าใจแล้ว
ฉันเข้าใจพี่แล้วล่ะ ออกไปได้แล้ว
อย่าทำแบบนั้นสิ ฉันใจคอไม่ดีเลยนะ
ฉันบอกให้ออกไปไง
- ออกไปเดี๋ยวนี้! - เดี๋ยว...
- เดี๋ยวสิ ซอจิน - ออกไป
ซอจิน เปิดประตูก่อน
มาคุยกันก่อนสิ คังซอจิน
- พี่จะทำอะไร - เวรแล้ว
ทำไมถึงมาเคาะประตูห้องน้องสาวผมล่ะ
ผมบอกพี่แล้วไง
ว่าให้อยู่ให้ห่างจากน้องสาวผม
- ไม่ใช่นะ คือว่า... - มานี่เลย
- มานี่! - เดี๋ยวก่อน ดงกู
- เดี๋ยวก่อนสิ - ไม่เดี๋ยวแล้ว
ใช่
ฉันไม่ต้องการเขาหรอก
หมอนี่ดีแต่หาเรื่องใส่ตัว
เป็นนักแสดงต๊อกต๋อยที่ได้เล่นแค่บทตัวประกอบ
ฉันรู้จักโกนีมั้ยงั้นเหรอ
เขาเป็นนักพนันที่เก่งที่สุดที่ฉันเคยเจอเลย
ฉันอยากเป็นเหมือนคิมฮเยซูจัง
จะได้ใช้ชีวิตดีๆ แบบเธอบ้าง
ใช่ค่ะ เธอสุดยอดไปเลย
กลับมาแล้ว
ดูชิก ทำไมกลับช้าจังล่ะ
ฉันรอนายตั้งนานแล้ว
รอฉันเหรอ รอทำไม
- มีอะไรจะบอกฉันเหรอ - ใช่
นายบอกว่าฉันควรมองหา สิ่งที่จะทำให้ฉันมีความสุขใช่มั้ย
ฉันก็เลยลองคิดๆ ดู
ฉันสวยและนายก็รู้ว่า ฉันร้องเพลงและเต้นได้ใช่มั้ย
ฉันไม่เห็นรู้เลย
- ถ้างั้นเธออยากทำอะไร - ฉันอยากเป็นนักร้อง
อะไรนะ นักร้องงั้นเหรอ
แต่เธออายุ 29 แล้วนะ
เธอแก่พอที่จะมีลูกอายุ 100 วันแล้ว
เธอเสียสติไปแล้วเหรอ
สงสัยจะเป็นไปไม่ได้จริงๆ
ฉันจะเอายังไงดีเนี่ย
มีอะไรที่เธออยากทำแต่ยังไม่ได้ทำมั้ยล่ะ
ตอนเด็กๆ เธอฝันอยากทำอะไรงั้นเหรอ
มีอยู่อย่างนึง
จริงๆ แล้ว ฉันอยากเรียนด้านแฟชันที่มหาลัย
แต่ฉันแก่เกินกว่าจะสมัครสอบแล้ว
พูดเป็นเล่น เธอไม่ได้อ่านข่าวหรือไง
มีผู้ใหญ่ตั้งหลายคนที่สมัครสอบ แล้วก็ได้เรียนมหาลัย
- นายคิดว่าฉันทำได้เหรอ - ได้สิ
เดี๋ยวฉันจะช่วยติวให้
นายเนี่ยนะ
"นายเนี่ยนะ" เหรอ
หมอนี่เป็นหัวกะทิเชียวนะ
เขาเป็นนักเขียน ที่เก่งทุกอย่างยกเว้นเขียนหนังสือ
- เงียบไปเลยน่า - ได้ครับ คุณนักเขียน
- แต่เธอต้องตั้งใจนะ - ก็ได้
ขอบใจนะ
กลับมาแล้ว
อ้าว ซอจิน หิวหรือยัง
ฉันยังไม่หิว ขอตัวไปนอนก่อนนะ
เธอเป็นอะไรหรือเปล่าเนี่ย
ดูเธอซึมๆ มาตั้งหลายวันแล้ว
เรามาทำอะไรที่ร้านหนังสือเหรอ
เราต้องหาหนังสือไปอ่านเตรียมตัว
ฉันต้องรู้ระดับความรู้ของเธอก่อน
เริ่มจากทดสอบง่ายๆ ก็แล้วกัน
เอาเป็นเรื่องประวัติศาสตร์
เขาเป็นลูกคนที่สองของยองโจ และเป็นบิดาของจองโจ
ยองโจแต่งตั้งเขาให้เป็นอุปราช
แต่เขาถูกยองโจสั่งประหาร
เขาคือใคร
อันนี้ฉันรู้
- ฉันเคยดูหนัง - มาถูกทางแล้ว
- ใบ้หน่อย - คำใบ้เหรอ โอเค
- ตู้เก็บข้าวสาร - ตู้เก็บข้าวสารเหรอ
- รู้แล้ว ยูอาอินไง - ยูอาอิน...
ไม่ใช่ๆ คนนี้คือมกุฎราชกุมาร
ใช่สิ ก็ยูอาอินไง เล่นเป็นมกุฎราชกุมาร
ไม่ใช่ ฉันหมายถึงมกุฎราชกุมารชื่ออะไร
- มกุฎราชกุมารชื่อว่าอะไร - ก็มกุฎราชกุมารยูอาอินไง
เขาพูดประโยคดังด้วยนะ
"หมดคำพูดเลย"
นั่นมาจากเรื่อง "ขอโทษที ปืนพี่มันลั่น"
มกุฎราชกุมารมีชื่อว่าซาโด
ซาโดเหรอ
เพราะแบบนี้ หนังถึงมีชื่อเรื่องว่า 'ซาโด' นี่เอง
ฉันก็งงตั้งนานว่าซาโดแปลว่าอะไร
ไม่เป็นไร ค่อยๆ เรียนรู้ไปก็ได้
อย่าเพิ่งหมดกำลังใจล่ะ
ขอบใจนะ
ฉันรู้สึกดีขึ้นเพราะมีนายให้กำลังใจนี่แหละ
การมองโลกในแง่บวกเป็นเรื่องดี
ไม่ต้องห่วงนะ
เธอต้องทำได้
โอเค ฉันต้องทำได้
ไม่ได้กลับบ้านไปอาบน้ำตั้งหลายวันแล้ว
จะว่าไป...
ฉันไม่ได้เจอคุณยุนอามานานแค่ไหนแล้วนะ
ฮันดงกู
ได้หาสถานที่สำหรับถ่ายทำไว้หรือยัง
ครับ นี่ครับ
เยอะเหมือนกันนะเนี่ย
นี่นายหาทั้งคืนเลยเหรอ
ทำได้ดีมาก
คืนนี้ก็คงต้องอยู่ทั้งคืนอีก โทษทีนะ
ก็มันเป็นงานนี่ครับ
ไปที่ซาวน่าก่อนสิ
ฉันให้เวลานายหนึ่งชั่วโมง
หนึ่งชั่วโมงเหรอครับ
ซูอา ลองอ่านเล่มนี้ดูสิ เธออ่านภาษาอังกฤษออกใช่มั้ย
อ่านออกสิ
อย่ามาดูถูกกันนะ
เริ่มเลยนะ
"สวัสดี จาเน่"
ไม่ใช่ "จาเน่" มันอ่านว่า "เจน"
อ๋อใช่ เจน
งั้นเอาใหม่นะ
"สวัสดี เจน"
"เธออยากกินสะปา..."
"สะปา..."
"สับปะรด"
อ๋อใช่ สับปะรด
ฉันนึกว่ามันเป็นคำอื่น
มายมิสตี้ย่ะ
ไม่ใช่ "มิสตี้"
"มิสเทก" ต่างหาก
ฉันพูดถึงละครทีวีอยู่ต่างหาก
นายไม่รู้จักเรื่อง "มิสตี้" เหรอ ที่คิมนัมจูแสดงไง
เป็นหนังเรื่องโกรธของฉันเลย
ไม่ใช่โกรธสักหน่อย
มันออกเสียงว่า "โปรด" ต่างหาก
งั้นเหรอ
ขอโทษนะ ฉันไม่ค่อยเก่งภาษาอังกฤษ
ไม่เป็นไรหรอก เธอไม่ได้ใช้ภาษาอังกฤษมาตั้งนานแล้ว
ขอบใจ งั้นมาลองกันใหม่นะ
คุณยุนอา คุณยุนอา!
คุณยุนอา!
ดงกู ไม่ได้เจอตั้งนานนะ
- วันนี้ไม่ต้องทำงานเหรอ - ไม่ต้องพูดมาก
คุณยุนอาอยู่ไหน
ก็น่าจะอยู่ในบ้านนี่แหละ
- แกจะหาเธอไปทำไมเหรอ - ห้ะ...
ฉันมีเรื่องจะถามเธอน่ะ
ไม่มีเวลาแล้วเนี่ย เธออยู่ชั้นสามใช่มั้ย
ครับ ผู้กำกับ
ผมเหรอ ผมอยู่ที่ซาวน่าครับ
ครับ กำลังใส่กางเกงในอยู่เลย
ตอนนี้ใส่ขาขวา...
ครับ เดี๋ยวรีบไปครับ
มีใครมาเหรอคะ
เสียงเหมือนคุณดงกูเลย
ใช่ แต่เขาออกไปแล้ว
เขาบอกว่าเขามีเรื่องจะถามคุณด้วยนะ
มีเรื่องจะถามบฉันเหรอ
เรื่องอะไรนะ
ฉันเคยออดิชันมาเป็นพันครั้งแล้ว ทำไมต้องตื่นเต้นด้วยเนี่ย
ฉันอยากได้บทนี้จริงๆ นะ
เปิดอ่านกำลังใจจากแฟนๆ หน่อยดีกว่า
ไม่มีคอมเมนต์เลยแฮะ
จุนกีเลิฟก็ไม่ว่างงั้นเหรอ
- เข้ามาได้ครับ - ครับ
อีจุนกี ไม่ต้องตื่นเต้น
แกทำได้ใช่มั้ย
ใช่ ทำได้
นักข่าวไม่ควรเพิกเฉยกับปัญหา
นักข่าวไม่ควรบิดเบือนความจริง หรือยุแยงเพื่อนร่วมอาชีพ
นักข่าวไม่ควรกลบเกลื่อนข้อเท็จจริง
ช่วยเหลือผู้อ่อนแอ และเขียนข่าว ที่ทำให้ผู้มีอิทธิพลต้องไหวหวั่น
เพราะมันคือหน้าที่และชะตากรรมของนักข่าว
เข้าใจมั้ยครับ
จบแล้วครับ
ไม่เลวนะ
ขอบคุณที่ให้โอกาสออดิชันครับ
เดี๋ยวก่อน
นายชอบกินคงนามุลกุกบับมั้ย
อะไรนะครับ
ชอบครับ
ถ้างั้นก็ไปกินคงนามุลกุกบับกัน ระหว่างที่เราคุยเรื่องบทของคุณ
อะไรนะครับ
คุณหมายความว่า...
ผมชอบการแสดงของคุณ
และก็กำลังมองหานักแสดงหน้าใหม่อยู่ด้วย
จริงเหรอครับ
"ห้องข่าว"
ทำอะไรอยู่เหรอ
อะไรๆ มีอะไร
ต้องการอะไรเหรอ
ไม่มีอะไรหรอก
ยินดีด้วยนะ
ยินดีด้วยนะ คุณจุนกี
- ยินดีด้วยนะพี่ - ขอบคุณ
ขอบคุณมากๆ เลย
- ดงกูโทรมา - ดงกูเหรอ
- ว่าไง ดงกู - ยินดีด้วยนะพี่
สู้ๆ ไอ้พี่อีจุนกี
ขอบใจนะ
- ฉันจะทำให้เต็มที่เลย - จัดไป
เร็วเข้า ลุกขึ้นๆ ลุกมานี่
อีจุนกี
ขอบคุณนะ
ขอบคุณทุกคนเลย
อีจุนกี!
ครับ ผู้กำกับ
ผมอยู่ที่หน้าบ้าน ของผู้ประกาศข่าวพัคชางโฮแล้ว
ขอบคุณที่นัดสัมภาษณ์ให้นะครับ
ครับ ผมจะเก็บเกี่ยวความรู้ให้เต็มที่
แค่นี้นะครับ
ตื่นเต้นจังเลย
ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะได้สัมภาษณ์ ผู้ประกาศข่าวพัคชางโฮ
[พัคชางโฮ]
บ้านกว้างขวางดีนะครับ
คุณนายครับ
ขอบคุณค่ะ
เขาอยากกินอะไรเป็นมื้อเที่ยงเหรอ
เขาไม่อยากกินเพราะว่ามีนัดสัมภาษณ์ค่ะ
เธอคงเหนื่อยมากสินะ
ไปกินยาก่อนเถอะ
แล้วก็นอนพักด้วยนะ
ขอบคุณค่ะ คุณนาย
เชิญเลยค่ะ
ถ้าเขาถามหาฉัน บอกว่าฉันไม่อยู่บ้านนะคะ
บอกไปว่าฉันออกไปข้างนอก
ช่วยทำเพื่อฉันทีนะคะ
ไม่อยู่บ้านเหรอ
ขออนุญาตครับ
สวัสดีครับ
ผมเป็นนักแสดงชื่ออีจุนกี ผมมาสัมภาษณ์คุณวันนี้ครับ
อ๋อ มาแล้วเหรอ
แป๊บนึงนะ
ยินดีต้อนรับ ยินดีที่ได้รู้จักนะ
เป็นเกียรติมากครับที่ได้พบคุณ
นี่ผมไม่ได้มารบกวนเวลาของคุณใช่มั้ยครับ
ไม่เลย ผมเต็มใจมากที่จะช่วยคุณสร้างสรรค์...
บทละครที่สะท้อนโลกของผู้ประกาศข่าว
- นั่งก่อนสิ - ครับ
เขียนหนังสืออยู่เหรอครับ
ใช่ ผมตั้งใจจะตีพิมพ์อัตชีวประวัติของตัวเอง
ตอนนี้กำลังจัดวางต้นฉบับอยู่
น่าจะมีความยาวสัก 20 เล่มได้
20 เล่มเลยเหรอครับ
นั่นสินะครับ เพราะว่าคุณ มีประวัติการทำงานที่ยาวนานมากๆ
ผมมั่นใจว่าคุณต้องมีเรื่องเล่ามากมายแน่
ผมพยายามจะตัดบางเรื่องออกไปแล้ว แต่มันก็ยังเยอะอยู่ดี
เราเริ่มสัมภาษณ์กันเลยดีมั้ย
อะไรคือเหตุผลที่คุณเลือก ทำอาชีพผู้ประกาศข่าวครับ
เหตุผลเหรอ
เหตุผล...
ตอนนั้นน่าจะเป็นปี 1987
มันเป็นวันที่มีหิมะตก
น่าจะวันที่ 12 หรือ 13 ธันวาคมนี่แหละ
ตอนนั้นครอบครัวของผมอาศัยอยู่ในบ้านไม้ ซึ่งเป็นบ้านที่มีไม่มากนักในเวลานั้น
มันถูกออกแบบด้วย สถาปัตยกรรมสไตล์ญี่ปุ่นอเมริกัน
- งั้นเหรอครับ - บ้านของผมมีสองห้อง
ห้องแรกเป็นห้องที่แม่ พ่อ ฉันและน้องชาย...
นอนอยู่กับหมาสองตัว "บกชิล" กับ "ทึนชิล"
ส่วนอีกห้องเป็นของพี่สาวสามคน
ครอบครัวของผมคือแรงผลักดันที่ทรงพลังมาก
ผมจะเล่าเรื่องพี่สาวคนโตให้คุณฟังก่อน
เธอสูง 170 ซม. ซึ่งถือว่าสูงมากในตอนนั้น เธอมีน้ำหนัก 48 กิโลกรัม
เดี๋ยวนะ นี่เขาเล่าเรื่องพี่สาวตัวเองทำไมเนี่ย
ไม่เข้าใจเลย
ตั้งใจเรียนดีจังเลย
ซูอา
ซูอา ดื่มนี่ก่อนสิ
ขอดูหน่อยว่าทำไปถึงไหนแล้ว
- อย่าดูเลย - กลัวว่าจะตอบผิดเหรอ
ไม่เป็นไรหรอก ขอฉันดูหน่อย
ไม่เป็นไรจริงๆ ขอฉันดูก่อน
ไม่เป็นไร
เธอไม่ตอบคำถามเลยนี่นา
แล้วเธอมัวทำอะไรอยู่เหรอ
"ทางออกสี่ สถานีคังนัม" เหรอ
มันทำให้ฉันนึกถึงสมัยเรียนนี่นา
ตอนเด็กๆ ฉันชอบวาดรูปในหนังสือเรียน
ฉันตั้งใจจะทำแบบฝึกหัด หลังจากที่วาดเสร็จไง
- จริงๆ นะ - ไม่เป็นไร
ฉันก็เคยทำแบบนั้นเหมือนกัน
ทำให้เสร็จเลย
ขอบใจนะ
ฉันจะรีบทำให้เสร็จเลย
พี่สาวคนโตของผม ผู้ชื่นชอบบินแดต๊อกและกิมจิจอน
พบกับสามีของเธอที่เป็นนักวิจัยแป้ง ในโรงงานผลิตแป้ง
พวกเขาแต่งงานกันในฤดูใบไม้ร่วงปี 1973
พวกเขามีลูกชายหนึ่งคน ลูกสาวอีกสองคน
ทุกวันนี้พวกเขาอาศัยอยู่ในบ้านที่มีหลังคาสีแดง
ซึ่งอยู่ห่างจากที่ทำการไปรษณีย์ไปสามช่วงตึก ในรัฐเพนซิลเวเนีย สหรัฐอเมริกา
เหรอครับ
ต่อไปเป็นเรื่องของพี่สาวคนรอง
พี่สาวคนรองสูง 162 ซม. และมีน้ำหนัก 50 กก.
เธอมีใบหน้ารูปไข่
เธอหลงใหลในบทกวี
งานอดิเรกของเธอคือการเย็บปักถักร้อย
และ...
คุณจุนกี
อะไร
อ๋อครับ
ขอโทษด้วยครับ
เมื่อคืนผมไม่ได้นอนทั้งคืน เพราะมัวแต่ซ้อมการแสดง
- ผมขอโทษจริงๆ ครับ - ไม่เป็นไรหรอก
ผมเข้าใจ
การนอนหลับมันเป็นเรื่องธรรมชาติ ที่ทำให้ร่างกายได้พักผ่อน
นอนหลับ...
การนอนหลับ
ถ้าจะให้เข้าในเรื่องการนอนหลับ เราต้องพูดถึงเรื่องจิตวิเคราะห์ก่อน
ซึ่งการที่จะเข้าใจเรื่องนี้ เราต้องเข้าใจทฤษฎีของฟรอยด์
ชื่อจริงของเขาคือซิกมันด์ ฟรอยด์
ในปี 1856 ที่เมืองไฟรบวร์ก เจคอบ ฟรอยด์ พ่อของเขา...
คุณยุนอา
คุณดงกู
มาทำอะไรที่นี่เหรอคะ
ผมมาทำธุระแถวนี้
แล้วบังเอิญเห็นคุณพอดี
- เลิกเรียนแล้วเหรอครับ - ค่ะ
คุณดงกู คุณดูแย่มากเลยนะ
ตาคุณแดงไปหมดเลย
- นี่คุณไม่ได้นอนเลยเหรอ - นอนแล้ว
ผมเป็นประเภทตาแดงง่าย ผมไม่เป็นไรหรอก
อ๋อ เมื่อวานคุณมาหาฉันเหรอคะ
คุณดูชิกบอกว่าคุณมีเรื่องจะถามฉัน
อ๋อ จริงด้วย
- เมื่อไหร่ปัญหา THAAD จะได้รับการแก้ไขเหรอ - อะไรนะคะ
คุณปฏิเสธผมหลังจากที่เวลาผ่านไป 5 วินาที
แต่เราทั้งคู่เป็นประชาชนเกาหลี
แปลว่าพวกเราสามารถ คุยกันเรื่องปัญหาทางการทูตได้
ก็จริงค่ะ
แต่ฉันไม่ค่อยรู้เรื่องการทูตหรอกนะคะ
คุณหิวแล้วเหรอ
ของที่คุณอยากกิน คือซุนแดเหรอครับ
ใช่ค่ะ มันเป็นของโปรดของฉันเลย
คุณดงกู คุณโอเคจริงๆ ใช่มั้ยคะ
- คุณดูเหนื่อยมากเลย - ผมไม่ได้เหนื่อย
ใครๆ ก็บอกว่าผมหน้าเหนื่อยตลอดเวลาอยู่แล้ว
แล้วช่วงนี้คุณเป็นไงบ้าง
คุณสนุกกับวิชาทำขนมมั้ย
ค่ะ มันสนุกมากเลย
แถมเพื่อนๆ ก็น่ารักด้วย
วันนี้ฉันเรียนวิธีทำเค้ก...
คุณดงกู...
คุณดงกู
ห้ะ อะไรเหรอ
คุณสัปหงกไปเหรอคะ
เปล่านะ ผมกำลังใช้ความคิดต่างหาก
ว่าผมจะเอาซุนแดจิ้มเกลือหรือว่าจิ้มเคยดี
ซุนแดได้แล้วค่ะ
- ขอบคุณค่ะ - เชิญค่ะ
โอ้โห น่ากินจังเลย
นี่ค่ะ
คุณดงกู
ห้ะ อะไรเหรอ
ผมไม่ได้หลับนะ แค่กำลังอธิษฐานอยู่
ปกติคุณไม่อธิษฐานนี่นา
ผมทำเฉพาะเวลาออกมากินนอกบ้าน
โดยเฉพาะเวลากินซุนแด
หิวจังเลย
อร่อยจังเลย
ว่ามั้ยคะ ดงกู
คณะเยสุอิตจึงถูกก่อตั้งขึ้น จากวิกฤติการณ์คาทอลิกในครั้งนั้น
ผมว่าผมเล่าเรื่องการนอนหลับมาไกลไปหน่อย
จริงๆ แล้วยังมีรายละเอียดอื่นๆ อีก แต่เราข้ามมันไปดีกว่า
กลับไปที่เรื่องที่ค้างอยู่
พี่สาวคนรองของผม ชื่นชอบบทกวี และมีงานอดิเรกเป็นการเย็บปักถักร้อย
พี่สาวคนรองของผม...
คุณจุนกี
- คุณจุนกี! - ครับ
ครับ ผมฟังอยู่
เรื่องจิตวิเคราะห์...
นั่นมันเรื่องที่ผมพูดเมื่อ 20 ชั่วโมงก่อน...
- คุณคงเหนื่อยมากสินะ - 20 ชั่วโมงเหรอครับ...
ผมขอโทษครับ
ขออนุญาตค่ะ
คุณอยากทานอะไรเป็นมื้อเที่ยงคะ
ระหว่างหมู ปลา สลัดหรือว่าโจ๊ก
เลือกมาอย่างเดียวค่ะ
ฉันไปค้นคว้าข้อมูลของส่วนผสมต่างๆ มาแล้ว
ช่วยเลือกมาสักอย่างนึงเถอะค่ะ
นะคะ
ฉันขอร้อง
ก็ได้
คุณจุนกี คุณอยากกินอะไร
ผม...
ผมขอเนื้อก็แล้วกันครับ
เนื้อเหรอ
เนื้ออะไร
เนื้อหมู เนื้อวัว เนื้อแกะ เนื้อไก่
เนื้อหมูครับ เนื้อหมู
เนื้อหมูนะ
เนื้อหมูฟังดูเข้าท่า
กินกันเลยมั้ย
เดี๋ยวนะ
เราต้องแน่ใจก่อนว่า ร่างกายของคุณไม่แพ้เนื้อหมู
คุณมีร่างกายประเภทไหน
ในหนังสือดงอีโบกัมที่ฮอจุนเป็นคนเขียน
มันมีเรื่องความสำคัญของการกินอาหาร ที่เหมาะสมกับร่างกายของเรา
ก่อนอื่น คุณต้องรู้ว่าฮอจุนเป็นใครก่อน
เขาเป็นนักวิทย์ฯ การแพทย์ ในสมัยโชซอนตอนกลาง
เขาเป็นลูกของฮอซอนมุน ผู้เป็นต้นตระกูลของยางชอนฮอ
ฮอจุนอ่านออกเขียนได้ตั้งแต่เด็กๆ
เขาเชี่ยวชาญสาขาวิชามากมาย โดยเฉพาะ...
- โอ้โห - ซูอา
ยังกินไม่เสร็จอีกเหรอ
ใช่ ทำไมเหรอ
เธอบอกว่าเธอจะทำหลังจากกินเสร็จ แต่นี่มันสองชั่วโมงแล้ว
ซูอา เธอต้องอ่านหนังสือนะ
ดูชิก
อย่ามาขัดจังหวะตอนฉันกินสิ
นายนี่ใจร้ายจริงๆ
ถ้าฉันหิว ฉันจะอ่านไม่รู้เรื่อง
อ๋อ ขอโทษนะ ฉันคิดน้อยไปเองแหละ
เอาเลย เชิญตามสบาย
กลับมาแล้ว
พี่จุนกี หายไปไหนมาเนี่ย
ไปสัมภาษณ์ผู้ประกาศข่าวพัคชางโฮ
พี่ไปตั้งแต่เมื่อวาน แต่เพิ่งกลับมาวันนี้เนี่ยนะ
ไปสัมภาษณ์มาสองวันเลยเหรอ
แกไม่รู้หรอกว่าฉันเจอกับอะไร
ฉันไม่เคยเจอใครที่พูดมากขนาดนี้มาก่อนเลย
เขาพูดเรื่องการล่าสัตว์ ยุคก่อนประวัติศาสตร์ระหว่างกินมื้อเที่ยง
- กลับมาแล้วค่ะ - อ้าว คุณยุนอา
- กินข้าวมาหรือยังครับ - กินแล้วค่ะ
ฉันบังเอิญเจอคุณดงกูเข้า เราเลยกินข้าวด้วยกัน
ซอลตื่นแล้ว
ไปกินข้าวกับดงกูงั้นเหรอ
เขาบอกว่าจะไปหาสถานที่ถ่ายทำ ในซกโชสักสองสามวันนี่นา
ถ้างั้นทำไมหมอนั่นถึงอยู่ที่โซล
ฮัลโหล ว่าไงครับ ผู้กำกับ
ทำไมยังมาไม่ถึงอีก
- นายอยู่ที่ไหนเนี่ย - อยู่ที่ซาวน่าครับ
กำลังใส่กางเกงในอยู่
ตอนนี้กำลังใส่ขาขวา
ผมใส่กางเกงเสร็จแล้ว เดี๋ยวออกไปเลยครับ
ไปแบบไม่ใส่เสื้อเลยด้วย รักนะครับ
พอไปถึงต้องโดนเทศน์ชุดใหญ่แน่ๆ
แต่ว่าแลกกับการได้เจอคุณยุนอา มันก็คุ้มค่าแล้วล่ะ
คุณซูอา
- ฉันเข้าไปได้มั้ยคะ - ได้สิคะ
มีเรื่องอะไรหรือเปล่า
เปล่าหรอก
คุณไปกินอะไรกับดงกูมาเหรอ
- ซุนแดค่ะ - อ๋อ เหรอคะ
แล้วดงกูก็ขึ้นรถกลับไปซกโชเลยใช่มั้ยคะ
ซกโชเหรอคะ
เขาไปซกโชแล้วเหรอคะ
อ้าว คุณไม่รู้เหรอ
เขาไปซกโชเพราะต้องไปถ่ายหนังที่นั่น
ฉันสงสัยจังว่าเขามาทำอะไรที่โซล
- เขาคงมาหาคุณแน่ๆ เลย - คะ
หมายความว่าไงคะ
เขาไม่มีทางนั่งรถจากซกโชมาถึงโซล เพื่อกินซุนแดเฉยๆ แน่
ถึงหมอนี่จะชอบทำตัวเป็นเด็กไม่เอาถ่าน
อนาคตก็สุดแสนจะมืดมน
แต่เขาก็เป็นผู้ชายที่ดีนะ
เขาใจดี อบอุ่นและโอบอ้อมอารี
ฉันแค่พูดเฉยๆ น่ะ
พักผ่อนเถอะค่ะ
คุณชอบเสื้อโค้ตที่ฉันให้ไปมั้ย
ค่ะ มันสวยแล้วก็ใส่สบายมากเลย
ขอบคุณนะคะ คุณซูอา
ไปขอบคุณหมอนั่นเถอะ
- เขาซื้อมาให้คุณ - เอ๋...
อ้าว คุณไม่รู้เหรอ
นึกว่ารู้แล้วเสียอีก โทษทีนะ
อย่าบอกดงกูนะ ว่าฉันเป็นคนบอกคุณ
ตกลงมั้ย
ทำไมจุนกีเลิฟถึงไม่มาคอมเมนต์เลยนะ
หวังว่าเธอจะไม่เป็นไรนะ
ไดเร็กไปหาเธอดีกว่า
เธอจะต้องแปลกใจแน่ๆ
สวัสดีครับ คุณจุนกีเลิฟ
ผมอีจุนกีเองนะ
ทุกอย่างเรียบร้อยดีใช่มั้ยครับ
เครื่องหมายคำถาม
กดส่ง
เสียงอะไรเนี่ย
คังซอจินลืมโทรศัพท์อีกแล้ว
เดี๋ยวก็มาโวยวายว่าโทรศัพท์หายอีก
นี่มันอะไรกัน
จุนกีเลิฟงั้นเหรอ
อะไรวะเนี่ย
มีอะไร
อย่าเข้ามาในห้องโดยที่ไม่เคาะประตูสิ
คังซอจิน
นี่มันเรื่องอะไรกัน
เธอคือคนที่คอยคอมเมนต์ฉันมาตลอดงั้นเหรอ
เธอทำแบบนั้นไปทำไม
พี่คิดว่าไงล่ะ
ฉันไม่ว่าง
พี่ช่วยออกไปได้มั้ย
ซูอา เมื่อไหร่เธอจะเลิกดูทีวีเหรอ
เรื่องนี้เธอเคยดูแล้วนี่นา
อย่าดุฉันได้มั้ย
ก็ได้ ฉันปิดก็ได้
จะให้ฉันทำอะไรต่อ
- งั้นมาทบทวนวิชาคณิตศาสตร์กัน - คณิตเหรอ
ฉันไม่เก่งเลขเลยนะ
ไม่ต้องห่วง เราจะเริ่มกันตั้งแต่พื้นฐานเลย
เธอแก้โจทย์ข้อนี้ได้มั้ย
นี่นายดูถูกฉันหรือไง
ถึงฉันจะไม่เก่งเลข แต่ฉันทำข้อนี้ได้อยู่แล้ว
- คำตอบคือ 40 ไง - ห้ะ...
ซูอา มันจะเป็น 40 ได้ยังไง
12 บวก 8 เป็น 20
20 คูณ 2 เป็น 40 ไง
ซูอา จริงๆ แล้ว...
เราต้องทำการคูณหารก่อน แล้วค่อยทำบวกลบทีหลัง
แปลว่าเราต้องเอา 8 คูณ 2 ก่อน แล้วค่อยเอามาบวก 12
อ้าว ทำไมเราต้องคูณก่อนด้วยล่ะ
มันเป็นกฎของตัวดำเนินการทางคณิตศาสตร์
เราต้องทำการคูณและหารก่อนเสมอ
ใครเป็นคนตั้งกฎข้อนี้เนี่ย
ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน
นายสอนฉันทั้งๆ ที่นายก็ไม่รู้ว่า ใครเป็นคนตั้งกฎงั้นเหรอ
ทำไมฉันต้องเรียนอะไรที่คนสอนยังไม่รู้ด้วยล่ะ
เชื่อเขาเลย
ขนาดนายยังไม่รู้แบบนี้ แล้วนายมาสอนฉันได้ยังไง
นายทำเหมือนว่าตัวเองรู้ทุกอย่าง
นายต้องคำนวณไปตามลำดับหน้าไปหลังต่างหาก
ทำไมต้องทำให้มันยากด้วย
นายคิดจะปั่นหัวฉันงั้นเหรอ
นี่นายเป็นโรคจิตหรือไง
นายทำให้ฉันเริ่มตั้งคำถาม กับหลักการคณิตศาสตร์แล้ว
ฉันรู้จักดูชิกหรือเปล่าเหรอ
เขาเคยเป็นผู้ชายที่มองโลกในแง่ดีที่สุด เท่าที่ฉันเคยเจอเลย
อยากรู้มั้ยว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา
ยัยโง่
แค่โจทย์ง่ายๆ เธอยังทำไม่ได้ กล้าดียังไง ถึงมาตั้งคำถามกับหลักการทางคณิตศาสตร์
งั้นก็เลิกไปเลยสิ
ถ้ารู้ตัวว่าสมองทึบ เธอก็ควรจะขยันหน่อย
เอาแต่ดูทีวีทั้งวัน
ที่เขาพูดกันในทีวีเนี่ย เธอฟังรู้เรื่องเหรอ
ยัยสมองทึบ! ยัยบ้า!
เมื่อกี้ว่าอะไรนะ ว่าฉันเป็นโรคจิตเหรอ
ฉันกำลังช่วยเธออยู่นะ ยัยบ้านี่
ยัยโง่
ฉันอยากทุบหัวเธอจริงๆ
เธอนี่มันโง่สุดๆ เลย
จุนกี เอาไว้เจอกันวันออกกองนะ
แล้วเจอกันครับ
ขอบคุณครับ!
คังซอจิน
เธอคือคนที่คอยคอมเมนต์ฉันมาตลอดงั้นเหรอ
เธอทำแบบนั้นไปทำไม
พี่คิดว่าไง
มนุษย์หมึกน่ารักจัง
สักวันนึง พี่ต้องได้เป็นนักแสดง ที่เก่งที่สุดในจักรวาลแน่ๆ
ขนาดไม่มีบทยังเท่ได้ขนาดนี้
ถึงจะได้ออกแค่นิดเดียว แต่ก็มีออร่าอยู่นะ
พี่แสดงเก่งที่สุดเลย
ฉันเชื่อมั่นในตัวพี่
สู้ๆ นะคะ
- จุนกี - อุ๊ยตายว้ายกรี๊ด
ยินดีด้วยที่นายได้เล่นหนัง
ฉันดีใจกับนายจริงๆ
ผมต้องขอบคุณพี่ต่างหาก
- ขอบคุณนะ - พูดอะไรนะ
ขอบคุณครับผม
ไม่ๆ ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณนาย
ฉันได้รู้จักซอจินก็เพราะนาย
วันนี้ฉันจะไปออกเดตกับเธอด้วย
อะไรนะ
- เดตเหรอครับ - ใช่แล้ว
เมื่อสองสามวันก่อน ฉันขอเธอเป็นแฟน
และเธอนัดเจอกับฉันวันนี้
แปลว่าเธอจะตอบตกลงใช่มั้ย
ขอบใจนะ จุนกี
ฉันจะถามพี่อีกครั้ง
พี่เห็นฉันในฐานะผู้หญิงคนนึงหรือเปล่า
ฉันมองพี่ในฐานะผู้ชายคนนึง
ฉันควรจะทำยังไงดี
โอ้โห
สู้เขานะ ซอจิน
ยินดีด้วยนะ ชิวแบคคา
เลี้ยงข้าวเราด้วยนะ
ถึงพี่จะดีแต่สร้างปัญหา แต่พี่ก็เป็นนักแสดงที่เก่ง
ฉันชอบพี่จริงๆ นะ
- พี่แจอู! - เออ ว่าไง
- วันนี้พี่ไปเจอซอจินไม่ได้ - อะไรนะ
- ทำไมล่ะ - ผมคิดว่าผมคงเสียใจแน่ๆ
เสียใจอะไร พูดเรื่องอะไรของนาย
ถ้าเสียเธอไปแบบนี้ ผมต้องเสียใจไปตลอดชีวิตแน่ๆ
อะไรนะ
ไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไร
พี่มาที่นี่ทำไมเหรอ มีเรื่องอะไร
ซอจิน เราต้องคุยกัน
แต่ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับพี่
ตกลง
ตกลงเรื่องอะไร
จากนี้ไป ฉันจะ...
มองเธอในฐานะผู้หญิงคนนึง
เรามาเป็นแฟนกันเถอะ
แบบผู้ชายคนนึงกับผู้หญิงคนนึง
พี่จุนกี
แต่เราห้ามให้ดงกูรู้เรื่องนี้เด็ดขาดเลยนะ
ถ้าเขารู้ว่าเราคบกัน เขาเอาฉันตายแน่
- ตกลงมั้ย - ตกลง
ปล่อยก่อนเถอะ คนมองใหญ่แล้ว
ไม่ ฉันจะไม่ปล่อยพี่เด็ดขาด
ฉันจะเกาะพี่ไปตลอดชีวิตเลย
สวัสดีครับ
ยินดีต้อนรับครับ
- ยินดีต้อนรับครับ - ซอจิน พาพวกเขาไปดูห้องสิ
- ได้เลย - สวัสดีครับ
สวัสดีค่ะ
ตามฉันมาเลยค่ะ
- เชิญครับ เชิญๆ - เชิญเลย
ที่พักของเรามีปัญหานิดหน่อย พวกคุณช่วยผมเอาไว้เลยนะเนี่ย
ขอบคุณที่หาแขกมาให้นะครับ
แล้วคุณจะพักด้วยหรือเปล่า
ผมต้องพาพวกเขาเดินเที่ยวในเมืองด้วย
เชิญทางนี้เลยค่ะ
มีอะไรเหรอ
พี่ยังไม่ลืมใช่มั้ยว่าเรามีเดตกันต่อ
ไม่ลืมๆ
มันเป็นเดตแรกของเรา
ฉันตื่นเต้นจังเลย
อย่าทำแบบนี้สิ เดี๋ยวก็มีคนเห็นหรอก
เห็นอะไร ไม่มีใครอยู่สักหน่อย
งั้นเหรอ
กลับมาแล้ว
มา... มาแล้วเหรอ
- กลับมาจากซกโชแล้วเหรอ - อื้ม
โคตรจะเหนื่อยเลย
แล้วทำไมถึงมาอยู่ด้วยกันแบบนี้
ผมเตือนพี่แล้วนี่...
ว่าให้อยู่ให้ห่างจากน้องสาวผม
- ดาบไม้ไผ่อยู่ไหนนะ - เฮ้ยๆ พอเลย
ฉันบังเอิญเจอเธอ ตอนที่เดินมาหยิบน้ำ ฉันพูดเรื่องจริงนะ
ใช่ๆ พี่เขาพูดจริงๆ
งั้นเหรอ
แล้วเธอลงไปพับเพียบทำไม
ฉันกำลังทำความสะอาดอยู่น่ะ
บนพื้นมีแต่เศษผมเต็มไปหมดเลย
- ผมร่วงกันเก่งจริงๆ - อ๋อเหรอ
ผมเต็มไปหมดเลย
นั่นอะไร ของฝากของฉันเหรอ
นี่เหรอ
ของดีซกโช ปลาหมึกอบแห้งไง
พันธุ์เดียวกับพี่เลยนะ
นี่ปลาหมึก นั่นก็ปลาหมึก
- หมึกเต็มเลย - หุบปาก
เพื่อนกันยันวันตาย
นั่นเสียงอะไร
พี่รู้จักคุณฮยอนจุนใช่มั้ย เขาเป็นครูสอนทำขนมของพี่ยุนอา
เขาพาแขกมาให้เรา
พวกเขาจะพักที่นี่สองสามวัน
ไอ้บ้าซงฮยอนจุนจะมาพักอยู่ที่นี่เหรอ
แกเป็นบ้าอะไรเนี่ย
เป็นอะไรหรือเปล่า
เจ็บตรงไหนมั้ย
ฉันไม่เป็นไร ฉันโอเค
เป็นเกสต์เฮาส์ที่น่ารักดีนะครับ
ฉันดีใจที่คุณชอบที่นี่นะคะ
หวัดดีจ้า
ดูซิว่าใครมา
- คุณดงกู กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ - ก็เพิ่งมาถึงนี่แหละ
เจอกันอีกแล้วนะครับ
ได้ยินมาว่าคุณจะมาพักที่นี่สองสามวันเหรอครับ
ครับ ก็ประมาณสองสามวัน
แถวนี้มีเกสต์เฮาส์ตั้งสิบที่ ทำไมถึงเลือกที่เล็กๆ แบบนี้ล่ะครับ
ผมเลือกที่ที่มีคนที่เรารู้จักดีกว่าครับ
แถมคุณยุนอาก็อยู่ที่นี่ด้วย
แบบนี้นี่เอง
คุณดงกู นั่นอะไรเหรอคะ
นี่เหรอ
หมึกอบแห้งจากซกโช
พันธุ์เดียวกับคุณฮยอนจุนเลย
อยากกินมั้ยล่ะ
เพื่อเป็นการต้อนรับแขกของเรา...
นี่คือหมึกรับแขก
ขอบคุณครับ
พี่จุนกี ฉันเลิกงานแล้วนะ
รีบๆ มานะคะ คิดถึงฝุดฝุด
ยังไงก็ไม่ชินเลยแฮะ
ใครจะไปคิดว่าฉันจะคบกับซอจิน
ใช่สิ
คังซอจิน เด็กผู้หญิงที่หนวดเฟิ้มคนนี้
ใครจะไปคิดว่าฉันจะชอบผู้หญิงขนดกเนี่ย
นี่มันไม่ใช่เรื่องจริงใช่มั้ย
ไม่ๆ ไม่ได้
ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะลองดู
ก็ต้องไปต่อสินะ
เป็นไงเป็นกัน
ลุยเลย
สาวหนวด ฉันรักเธอ
ตอนที่ผมไปเรียนที่นิวยอร์ก สองคนนี้เป็นเหมือนพี่น้องของผมเลย
ตอนช่วงปิดเทอม พวกเราก็ไปขับรถเล่นกัน
เหรอคะ ฟังดูน่าสนุกจังเลย
ทำไมถึงเปิดไม่ออกเนี่ย
- คุณดงกู ช่วยเปิดให้หน่อยสิ - ได้เลย
แกเปิดไม่ออกเหรอ
ขวดมันไม่ดี
- ขอผมลองนะ - ขวดมันทำมาไม่ดี
ฝามันติดอยู่กับขวดเลย
- โอ้โห - ร้ายกาจ
คุณฮยอนจุนนี่แรงเยอะเหมือนกันนะเนี่ย
ผมยังไม่ได้ออกแรงเลย
- ฮยอนจุน เราหาอะไรดื่มกันมั้ย - ได้ เอาสิ
คุณยุนอา พวกเราจะไปดื่มเหล้า ไปดื่มด้วยกันมั้ยครับ
นี่ๆ
เธอต้องให้นมลูกนะ
คุณดงกู เดี๋ยวนี้ซอลกินอาหารเด็กกับนมผงแล้ว
งั้นเหรอ
แต่นี่มันก็ดึกแล้วนะ
มันเพิ่งจะสามทุ่มเอง
ซอลก็หลับแล้วด้วย คุณไปดื่มเถอะ
- เดี๋ยวผมทำความสะอาดเอง - ไอ้เวรนี่...
ฉันไปได้เหรอ
ขอบคุณนะคะ
ถ้างั้นผมไปด้วย
จู่ๆ ก็รู้สึกอยากดื่มขึ้นมา
คุณดื่มเก่งมั้ย
ผมไม่เคยแพ้ใครทั้งนั้น
แล้วคุณล่ะ
ผมก็ดื่มได้เหมือนคนทั่วไปนั่นแหละ
- คุณอยากไปกับเรามั้ย - ไปสิ
[ผู้ประกาศข่าว พัคชางโฮ]
เขาโทรมาทำไมเนี่ย
สวัสดีครับ
สบายดีหรือเปล่าครับ
ผมสบายดี แล้วคุณล่ะ
ผมยังมีเรื่องที่อยากคุยกับคุณอีกตั้งเยอะ ผมอยากรู้ว่าคุณจะมาหาผมอีกเมื่อไหร่
- คือช่วงนี้ผมไม่ค่อยว่างครับ ก็เลย... - แบบนี้นี่เอง
ทำไมเสียงคุณเบาจังเลย
- โทรศัพท์ผมมันเก่าแล้วครับ - งั้นเหรอ
โทรศัพท์มือถือนี่ทำให้อะไรๆ สะดวกขึ้นเยอะ
คุณจุนกี คุณรู้มั้ยว่า โทรศัพท์มือถือเกิดขึ้นมาได้ยังไง
การจะรู้ประวัติศาสตร์ของโทรศัพท์มือถือนั้น
คุณต้องรู้ประวัติศาสตร์ ของโทรศัพท์ธรรมดาก่อน
โทรศัพท์เครื่องแรกในโลกถูกประดิษฐ์ขึ้น โดยชาวอิตาลีที่ชื่อ แอนโตนิโอ เมอคูซี
ในปี 1949 ที่ประเทศคิวบา
โทรศัพท์ทั่วไปแบบที่เราคุ้นเคยกันนั้น...
ต่อไปเป็นเรื่องของสมาร์ตโฟน
สมาร์ตโฟนเครื่องแรกมีชื่อเรียกว่า "ไซมอน" ถูกประดิษฐ์ขึ้นในปี 1992
- โดยบริษัทไอบีเอ็ม - พี่จุนกี ฉันมาแล้ว
พี่ทำอะไรอยู่เนี่ย
แป๊บนึงนะ
- ส่วนไอบีเอ็มก็คือ... - ครับผม
ขอบคุณสำหรับความรู้นะครับ
ถึงคิวถ่ายของผมแล้ว
ครับผม
เดี๋ยวผมโทรกลับครับ
ครับ บ๊ายบาย
ร้อนหูชะมัดเลย
ใครโทรมาเหรอ
ผู้ประกาศ พัคชางโฮไง
ผู้ประกาศข่าวที่พูดมากๆ คนนั้นเหรอ
ฉันไม่ได้ไปหาเขามาสักพักแล้ว เขาก็เลยโทรหาฉัน
ฉันบล็อกเบอร์เขาเลยดีมั้ยเนี่ย
โทษทีนะ
เราไปกันเถอะ หนังใกล้จะเริ่มแล้ว
พี่จุนกี เราไปซื้อข้าวโพดคั่วกันเถอะ
นะคะ กินข้าวโพดคั่วกัน
เป็นอะไรเหรอ
เปล่าๆ ไปซื้อข้าวโพดคั่วกันเถอะ
ทำไมฉากจูบมันถึงเยอะแบบนี้วะเนี่ย
แค่นี้ก็อึดอัดจะแย่อยู่แล้ว
ทำไมล่ะ ไม่อยากจับมือเหรอ
เปล่า
อึดอัดสุดๆ เลยโว้ย
นี่แม่งโคตรจะอึดอัดเลย
ไม่ได้
เลิกคิดแบบนั้นได้แล้ว
เธอไม่ใช่สาวน้อยขนดกอีกแล้ว
เธอเป็นผู้ใหญ่แล้ว
หืม...
มือเธอเล็กจังเลย
นี่มือเธอเล็กแค่นี้มาตลอดเลยเหรอ
มีอะไรเหรอ
ทำไมพี่ถึงมองฉันแบบนั้นล่ะ
อะไร
หนวดฉันขึ้นแล้วเหรอ
ไม่ใช่ คือ...
พี่หยุดมองไม่ได้ เพราะว่าฉันสวยใช่มั้ยล่ะ
ขนาดนั่งข้างกันก็ยังคิดถึงเลยใช่มั้ยล่ะ
บ้าจริง พี่นี่น่ารักจริงๆ เลย
ฉันไม่อยากให้มันจบเลย
วันนี้ฉันสนุกมากเลยนะ พี่
- อื้ม - ราตรีสวัสดิ์นะคะ
ฝันถึงฉันด้วยนะ
ให้ตายสิ ยังไงก็ไม่ชิน
อะไรเนี่ย
เสียงดังอะไรกัน
ตั้งสติก่อนได้มั้ย
ทำไมแกถึงดื่มเยอะแบบนี้
ปล่อยฉันเถอะน่า
ฉันยังดื่มได้อีก
เขาเป็นอะไรเนี่ย
คุณดงกูกับคุณฮยอนจุนดื่มเหล้าแข่งกันค่ะ
ขอโทษด้วยครับ คือเขาบอกว่าเขาไม่เป็นไร...
คุณดงกู คุณโอเคใช่มั้ย
นี่ พี่
ไม่เอาน่า
ไหนบอกว่าจะเลิกพูดคุณผมไง
เรียก "ดงกู" เฉยๆ ก็ได้
ดงกู...
ก็ได้ ดงกู
ตั้งสติหน่อยสิ
ได้เลย พี่ฮยอนจุน
อย่าลืมนะ พี่สัญญาว่า จะทำไส้กรอกกับขนมปังให้ฉัน
ดงกูชอบกินไส้กรอกกับขนมปัง
ได้ๆ เดี๋ยวฉันทำให้สองอันเลย
สองอันเลยเหรอ
เขาดื่มไปขนาดไหนเนี่ย
ขอโทษนะครับ เดี๋ยวผมพาเขาไปนอนเอง
ดึงสติหน่อยสิวะ
โคตรเหม็นเลย
เขากินยาไปขนาดไหนเนี่ย
กลิ่นเหมือนโสมแดงเลย
นี่เขากินอะไรเข้าไปเนี่ย
โอ๊ย ปวดหัว
หัวจะระเบิดอยู่แล้ว
ตื่นแล้วเหรอ
- สร้างเรื่องเก่งจริงๆ - รู้สึกแย่ชะมัดเลย
ทำไมถึงไปเช็ดพื้นกันล่ะ
อะไรวะเนี่ย
เสื้อผ้าฉันหายไปไหน ใครเป็นคนถอดเสื้อผ้าฉัน
พวกฉันนี่แหละ
- ทำเพื่อ... - เพราะว่าแก...
เมื่อคืนแกฉี่ราดไงเล่า
อะไรนะ ฉันเนี่ยนะ
ไม่ใช่แค่นั้นนะ
แกตัดสินใจจะเป็นพี่น้องกับคุณฮยอนจุน แถมแกยังทั้งกอดและหอมแก้มเขาด้วย
เมื่อคืนแกเมาเหมือนหมาเลย
อะไรนะ เป็นพี่น้องงั้นเหรอ
ฉันทำแบบนั้นจริงเหรอ
พี่
ฉันหอมพี่แล้ว
แกดื่มจนหัวทิ่มเพราะอยากเอาชนะคุณฮยอนจุน
ทำไมแกต้องอยากเอาชนะเขาขนาดนั้นด้วย
ก็เห็นๆ กันอยู่
แกหึงที่คุณยุนอาสนิทสนมกับเขาใช่มั้ยล่ะ
เขายังชอบคุณยุนอาอยู่
ไม่จริง ฉันตัดใจจากเธอไปแล้ว
งั้นเหรอ ถ้างั้นแกคงไม่ว่าอะไร ถ้าเราบอกคุณยุนอาว่าแกฉี่ราด
ตกลงตามนี้
- คุณยุนอา! - หยุดเดี๋ยวนี้นะ
หยุดเลย!
ผมพูดจริงๆ นะ หยุดเดี๋ยวนี้
ทำไมล่ะ ก็แกไม่แคร์แล้วไม่ใช่เหรอ
ก็ได้ๆ ผมยังชอบคุณยุนอาอยู่
ผมพยายามลืมเธอ แต่แค่คิดจะลืมก็คิดถึงแล้ว
เพราะแบบนี้ แกถึงอยากเอาชนะคุณฮยอนจุนสินะ
ก็หมอนั่นชอบมาเกาะแกะคุณยุนอา
ฉันไม่ชอบนี่หว่า
แต่ฉันว่าเรื่องระหว่างสองคนนั้น มันไม่มีอะไรหรอกนะ
แกคิดงั้นเหรอ
แต่ฉันสังหรณ์ใจชอบกล
ฉันได้กลิ่นบางอย่างไม่ชอบมาพากล
กลิ่นนั้นมันมาจากผ้าห่มแกไงเล่า
เอาไปซักเลยไป โคตรเหม็น
ก็ได้
ดูชิก เรื่องที่ฉันฉี่ราด ห้ามบอกคุณยุนอาเด็ดขาดเลยนะ
ฉันรู้แล้วน่า
เมื่อคืนฉันเรียกฮยอนจุนว่าพี่จริงๆ เหรอ
ใช่ ฉันนึกว่าพวกแก เป็นพี่น้องที่พลัดพรากกันเสียอีก
เลิกดื่มไปเลยนะ
ไอ้โง่เอ๊ย
อรุณสวัสดิ์
- ยังแฮงก็อยู่มั้ย - ไม่เป็นไรแล้ว
แล้วจะไปเจอหน้าคุณยุนอาได้ยังไงเนี่ย
ทำไมล่ะ ฉันทำอะไรลงไปงั้นเหรอ
ก็นายพาเธอขึ้นเครื่องบิน
ขึ้นเครื่องบินเหรอ
คุณดงกู พอเถอะ
ตกหลุมอากาศ!
แต่เครื่องบินดงกูช่างแข็งแรงทนทาน
ขอเสียงหน่อย
คุณยุนอาบอกว่าเธอไม่เคยขึ้นเครื่องบินมาก่อน
นายก็เลยยกเธอขึ้นมาด้วยเท้า และพาเธอขึ้นเครื่องบิน
ห้ะ ฉันทำแบบนั้นเหรอ
เธอคงไม่อยากขึ้นเครื่องบินอีกแล้วล่ะ
สร้างเรื่องเก่งจริงๆ
คุณดงกู
- ตื่นแล้วเหรอคะ - ครับ
อ้าว ดงกู
- ยังแฮงก์อยู่มั้ย - ไม่เป็นไรแล้วครับ
คุณซงฮยอนจุน
ไม่เอาน่า เมื่อคืนนี้ เราตกลงเป็นพี่น้องกันแล้วไง
จริงเหรอ
ผมไม่เห็นจำได้เลย
ขอโทษนะครับ คุณซงฮยอนจุน
ไม่เป็นไร
- เราขึ้นไปข้างบนก่อนนะครับ - ค่ะ
เชิญเลย คุณซงฮยอนจุน
คุณยุนอา เรื่องเมื่อคืน ผมขอโทษนะ
ผมเมามาก...
ไม่เป็นไรค่ะ เล่นขึ้นเครื่องบินก็สนุกดี
ไอ้โง่เอ๊ย
ฮยอนจุน ทำให้ดูอีกทีสิ
โอเค ดูแล้วจำนะ
คุณฮยอนจุน คุณเล่นหมากเก็บเก่งมากเลยนะคะ
เขาไม่ได้เล่นกันแบบนั้นสักหน่อย
หมายความว่าไงเหรอ
ในการเล่นหมากเก็บนั้น น้ำหนักมือเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด
คุณต้องโยนขึ้นมาให้เบากว่านี้
ถ้าเกิดว่าโยนขึ้นมาแรงๆ มันจะทำให้พลาด
คุณก็เล่นหมากเก็บเก่งเหมือนกันเหรอคะ
แน่นอน ผมคือ "เทพหมากเก็บแห่งฮูอัมดง" เลยนะ
ให้ผมทำให้ดูมั้ย
โอเค ส่งมานี่
เบาๆ แบบนี้
คุณเล่นเก่งจริงๆ ด้วย
ก็ไม่เท่าไหร่หรอก
ดูเหมือนว่าคุณจะเล่นหมากเก็บเก่งพอตัว
ถ้างั้นเรามาแข่งกันดีมั้ยครับ
สนุกๆ ไง
อ๋อ ได้สิ
แต่มันคงไม่สนุก ถ้าไม่มีการเดิมพัน
คนชนะจะได้ดีดหน้าผากคนแพ้สิบที
คุณกล้ามั้ย
เอาสิครับ
แข่งกันกี่คะแนนดีล่ะ
- 50 แต้มดีมั้ย - อ่อนหัด
แข่งกัน 100 แต้มไปเลย
100 แต้มแบบลูกผู้ชาย
มาตัดสินกันดีกว่าว่าใครจะได้เริ่มก่อน
เป่า ยิง ฉุบ!
คุณออกค้อน
ผมออกกระดาษ
ดูเหมือนผมจะได้เริ่มก่อนนะ
โอเค 100 คะแนน
ผมชนะแล้ว คุณดงกู
คุณฮยอนจุน คุณเล่นเก่งมากเลยนะเนี่ย
ผมคงชนะไปแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะเมาค้าง
- ครั้งนี้คุณโชคดีนะ - อ๋อเหรอครับ
มันก็ไม่ต่างกันหรอก
พูดแบบนี้หมายความว่าไง
คุณจะบอกว่า ต่อให้ผมไม่เมา ก็เอาชนะคุณไม่ได้งั้นเหรอ
เปล่านะครับ ผมไม่ได้พูดแบบนั้น
ถ้างั้นก็มาแข่งกันอีกรอบ
แข่งกันอีก 100 แต้ม
ดีดหน้าผาก 10 ครั้ง ไม่สิ 20 ครั้งไปเลย
เอาสิ
แป๊บนึงนะ
สวัสดีครับ ผู้กำกับ
ตอนนี้เลยเหรอครับ
ครับ เดี๋ยวผมรีบไป
ผมต้องไปทำงาน
เอาไว้เรามาเล่นกันใหม่ ตอนที่ผมกลับมานะ
ช้าก่อน
คุณดงกู คุณลืมอะไรไปหรือเปล่า
อะไรนะ ลืมอะไรเหรอ
ฉันไม่คิดเลยว่าชินฮยอนจุน จะยอมตกลงรับบทสายลับซาอุ
น้ำเสียงเขาดูกระตือรือร้นมากเลยด้วย
เขาน่าจะคิดว่าเรื่องมันแหวกแนวเหมือนกัน
เขาคงไม่เคยคิดว่า ตัวเองจะได้เล่นบทคนอาหรับมาก่อน
ต้องยกความดีความชอบให้ดงกูเลย
เราได้ชินฮยอนจุนมาแสดงแล้ว เรามีสถานที่ถ่ายทำแล้ว
เรามีอุปกรณ์แล้ว
- แล้วเราจะให้พระเอกใช้ปืนอะไรดี - เบเร็ตต้าหรือสมิธดีครับ
นั่นมันซ้ำซากเกินไป
เราต้องการไอเดียใหม่ๆ
คังดงกู
[หมากเก็บ ต้องชนะซงฮยอนจุน] [หน้าผากฉัน]
ลม!
อะไรนะ ลมเหรอ
- 'ลม' ที่แปลว่า "อากาศ" เหรอ - เอ๋...
ปืนลมไง
ของใหม่เลย
- คังดงกู - ครับ
ไอเดียนายสุดยอดจริงๆ
นายทำงานของนายแล้ว วันนี้กลับบ้านได้เลย
ครับ
คุณเป็นใครคะ
สวัสดีครับ พี่ ผมชื่อคังดงกู
มหาลัยฮันกุก รุ่นปี 2009
เราอยู่ชมรมภาพยนตร์ด้วยกัน จำได้มั้ยครับ
อ๋อ คังดงกู
มาทำอะไรที่นี่เหรอ
ไม่เจอกันนานเลยนะ
เราไม่ได้เจอกันเลย ตั้งแต่ฉันเรียนจบใช่มั้ย
ลมอะไรหอบมางั้นเหรอ
ผมมีเรื่องรบกวนครับ
เรื่องรบกวนเหรอ
พี่จำงานเทศกาลสมัยที่เราเรียนมหาลัยได้มั้ย
เทศกาลเหรอ
งานที่เราเล่นหนังงั้นเหรอ
เทศกาลฌอง-ลุค โกดาร์ดเหรอ
ไม่ใช่ครับ
- หรือว่างานที่เราจัดร้านด้วยกัน - ไม่ครับ ไม่ใช่
ถ้างั้นอันไหนเหรอ
- ปีที่มีการแข่งหมากเก็บ - อะไรนะ
พี่ชนะการแข่งขันนั่น
พี่ทำได้ 100 แต้มด้วยเวลาที่น้อยที่สุด เป็นสถิติของมหาลัย
อ๋อจริงด้วย นึกออกแล้ว
ว่าแต่มันทำไมเหรอ
ช่วยสอนเทคนิคหมากเก็บให้ผมที
เธอมาหาฉันหลังจากที่ไม่ได้เจอกันแปดปี เพื่อให้ฉันสอนหมากเก็บเนี่ยนะ
ครับ คือผมมีเหตุผลของผม
ผมอยากเรียนรู้จริงๆ ผมอยากเล่นให้เก่ง
พี่ครับ
ผมขอร้องล่ะ
ได้โปรด
นี่เธอจะทำอะไรเนี่ย
แล้วเอาหินมาด้วยหรือเปล่า
เราต้องทำให้มันเบากว่านี้
ในนี้มีเศษเหล็กอยู่มากเกินไป
สำหรับฉัน หินที่มีน้ำหนัก 3.2 กรัม คือหินที่สมบูรณ์แบบ
แต่ว่าแต่ละคนก็จะแตกต่างกันไป
เธอต้องหาน้ำหนักที่เหมาะสมกับเธอ
ครับ
โยนหินให้ถึงระดับสายตา
ถ้าเธอโยนสูงเกินหัว มันจะเรียกว่า 'แบ็กดูซาน'
ในโลกของหมากเก็บนั่นคือสิ่งที่ผิดกติกา
แบ็กดูซาน...
งั้นมาเริ่มกันเถอะ
สำหรับระดับแรก สิ่งสำคัญคือการกระจายหิน
ให้ได้มากที่สุด
- กระจายออก... - แบบนี้
- โอเคมั้ย - โอเคครับ
ในระดับสอง เธอต้องแยกมันออกเป็นสองกอง
ให้ยกนิ้วกลางขึ้นมาเล็กน้อย โดยที่คู่ต่อสู้ไม่ทันรู้ตัว
- โอ้... - ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก
แบบนี้ไม่ผิดกติกา
มันถือเป็นเทคนิค
ในระดับที่สาม
ให้ใช้นิ้วโป้งเขี่ยออกไปหนึ่งก้อน
นั่นคือก้อนที่เธอจะทิ้งเป็นก้อนสุดท้าย
ปล่อยที่เหลือลงไป
เพื่อความแน่นอน ให้คว้าให้ได้สามก้อนก่อน
- เข้าใจมั้ย - สามก้อนก่อน
ทำไมถึงยังไม่มาอีกเนี่ย
นี่ผม พัคชางโฮเองนะ
ขนาดบล็อกเบอร์มือถือไปแล้ว ก็ยังส่งข้อความมาเหรอเนี่ย
ยาวเกินไปแล้วมั้ง
นี่มันวิทยานิพนธ์ชัดๆ
บล็อกข้อความด้วยเลยดีกว่า
- ขอโทษที่มาช้าค่ะ - ไม่เป็นไร
วันนี้เราจะไปไหนกันดี
ตามใจเธอเลยสิ
งั้นเราไปคาราโอเกะกันเถอะ
คาราโอเกะเหรอ
ทำไมล่ะ พี่ไม่อยากไปเหรอ
อยากสิ ไปคาราโอเกะกันเถอะ
คาราโอเกะ
ตื่นเต้นชะมัด
ฉันอยากร้องเพลงให้แฟนฟังมาตั้งนานแล้ว
ขอฉันร้องก่อนนะ
เอาสิ เชิญเลย
ให้ตายสิ ยังไงก็ไม่ชินแฮะ
พี่ปิดเพลงฉันทำไมเนี่ย
เป็นเด็กเป็นเล็ก ร้องเพลงเซ็กซีแบบนั้นได้ยังไง
- พี่พูดเรื่องอะไรเนี่ย - อย่าเถียง
ถึงบ้านแล้ว
ฉันไม่อยากเข้าบ้านเลย
ถ้าเราแต่งงานกัน เราก็จะได้อยู่ด้วยกันทั้งคืน
แต่งงานเหรอ
เราจะไปฮันนีมูนกันที่ไหนดีนะ
อะไรนะ ฮันนีมูนเหรอ
ฉันอยากไปมัลดีฟ
- แล้วก็... - เดี๋ยวก่อน หยุดเลย
เธอยังเป็นเด็กอยู่เลยนะ
นี่มันไม่ถูกต้อง
ซอจิน
ฉันมีบางอย่างจะบอกเธอ
ซอจิน
ฉันพยายามแล้ว แต่ฉันเห็นแต่ภาพเธอตอนเป็นเด็ก
ฉันพยายามแล้วจริงๆ แต่ฉันมองเธอเป็นผู้หญิงคนนึงไม่ได้
เพราะงั้น...
ฉันว่าเราพอกันแค่นี้เถอะ
ตกลงมั้ย
ขอโทษนะ ซอจิน
เดี๋ยวสิ
อย่าทำแบบนี้เลย ซอจิน
ช่วยเข้าใจฉันหน่อย...
พี่ยังเห็นฉันเป็นเด็กอยู่หรือเปล่า
ฉันเห็น...
ฉันเห็นเธอเป็นผู้หญิงคนนึงแล้ว
แต่เสียงพี่ดูไม่มั่นใจเลยนะ
พี่ยังไม่เห็นฉันเป็นผู้หญิงธรรมดาใช่มั้ย
หลบไปให้พ้น
ดงกูไม่เห็นพวกเราใช่มั้ย
น่าจะไม่เห็นนะ
- เขาเป็นอะไรของเขา - ฉันก็ไม่รู้
ดูเหมือนคนบ้าเลย
แต่เขาไม่เห็นพวกเราก็ดีแล้ว
กลับมาแล้ว
คุณดงกูกลับมาแล้วเหรอคะ
กินอะไรมาหรือยังคะ
ผมไม่หิว
มาแข่งกันอีกรอบเถอะ
หมากเก็บไงล่ะ
อะไรนะ
ใครได้ 100 แต้มก่อน จะเป็นผู้ชนะ
บทลงโทษของคนแพ้ คือถูกดีดหน้าผาก 20 ครั้ง
ตกลงมั้ย
ได้สิ ตกลง
งั้นมาตั้งกติกากันก่อน
ห้ามทำแบ็กดูซาน
ถ้าเกิดว่าโยนสูงเกินหัว จะถือว่าแพ้ในรอบนั้น
- เข้าใจมั้ย - เข้าใจแล้ว
ถ้างั้นก็ห้ามทำโซคูรีด้วย
เวลาที่คุณคว้าหิน...
ห้ามคว้าแบบนี้
มันแน่อยู่แล้ว
และ...
เราสามารถทำท่าคว้าอารีรังได้
ตกลง
อันนั้นยอมรับได้
มาเริ่มกันเลย
มาตัดสินกัน ว่าใครจะได้เริ่มก่อน เป่ายิงฉุบ!
ผมได้เริ่มก่อน
งั้นก็มาเริ่มกันเลย
ฟาวล์!
แบ็กดูซาน
คง!
มิราเคิล
คะแนนตอนนี้...
ซงฮยอนจุน 96 แต้ม
คังดงกู 83 แต้ม
ถ้าพลาดโอกาสนี้...
ซงฮยอนจุนต้องชนะแน่
วิกฤติแล้ว
จะทำยังไงดี
ฉันจะทำยังไงดี
สุดท้ายนี้ ฉันจะสอนท่าที่เธอควรใช้ แค่ในเวลาวิกฤติเท่านั้น
คืออะไรเหรอครับ
เมื่อรอบของคู่ต่อสู้จบลง มันจะเป็นรอบของเธอ
เธอโยนหินขึ้นไปบนอากาศ
และมีหินอยู่ที่หลังมือสี่ก้อน
ถ้าอยู่ในสถานการณ์นี้ เธอจะทำยังไง
ผมจะคว้าหินสี่ก้อนและเริ่มขั้นที่หนึ่งใหม่...
ผิดแล้ว
ทันทีที่คิดแบบนั้น เธอก็แพ้ไปแล้ว
เธอไม่รู้หรอกว่าการกลับไปขึ้นถึงขั้นที่สี่ เธอจะทำพลาดหรือเปล่า
ถ้างั้นผมควรทำยังไง
เธอต้องใช้ท่าไม้ตาย
คือท่าคว้าอารีรัง
ท่าคว้าอารีรังเหรอครับ
มันคือการคว้าหินจากด้านบน และช้อนจากด้านล่าง
มันคือคว้าหินแบบสองจังหวะ
มันเป็นเทคนิคที่ยากมาก
แต่ถ้าทำสำเร็จ เธอจะได้คะแนนคูณห้า
มันคือท่าไม้ตาย
คะแนนคูณห้าเหรอครับ
เมื่อเธอต้องเผชิญหน้ากับวิกฤติ...
จงนึกถึงท่าคว้าอารีรัง
ฉันถอยหลังไม่ได้แล้ว
ฉันต้องใช้ท่าไม้ตายเท่านั้น
ใจเย็นๆ
แม้จะมีมีดจ่ออยู่ที่หัวใจ
ก็ไม่ต้องกังวล...
เรายังมีท่าคว้าอารีรัง
ฉันทำได้
ฉันทำท่าคว้าอารีรังได้!
เห็นเมื่อกี้หรือเปล่า
ท่านี้ได้คะแนนคูณห้า
แปลว่าผมได้ 20 แต้ม
แบบนี้ผมก็ชนะแล้วสินะ
คุณดงกู ผมแพ้แล้ว
แต่เรานั่งเล่นกันมานานจนผมปวดหลังเลย
ขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ
คุณฮยอนจุน
คุณลืมอะไรไปหรือเปล่าครับ
ไอ้คังดงกู!
เรามีช่วงเวลาที่ดีมาก
ไว้เจอกันนะครับ
เดินทางปลอดภัยครับ
เดี๋ยวสิ
ขอผมถามอะไรหน่อยสิ
ได้สิ ว่ามาเลย
คุณอนุญาตให้คุณยุนอาใช้ห้องทำงานของคุณใช่มั้ย
นี่มันเรื่องอะไรกัน
คุณหมายความว่าไง
มันแปลกมากเลยนะ ในชั้นเรียนคุณ มีนักเรียนมากมาย
แต่คุณกลับดูแลเธอดีเป็นพิเศษ
เพราะพวกเราเป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยว แม่เลี้ยงเดี่ยวเหมือนกันมั้งครับ
อ๋อ งั้นเหรอ
- ผมคิดว่า... - แต่ว่าตอนนี้...
ผมเริ่มจะชอบเธอแล้ว
คุณว่าไงนะ
ผมสนใจคุณยุนอา
ไม่สิ...
ผมชอบเธอ
จะปล่อยให้เธอไปอยู่กับหมอนั่นบ่อยๆ ไม่ได้ด้วย
ทำไมพี่มาสภาพนี้ล่ะ ทำไมถึงนั่งวีลแชร์มา
งานเข้าเลยนะเนี่ย ขยับไปไหนก็ไม่ได้
ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันจะดูแลเขาเองค่ะ
คุณยุนอาอยู่บ้านมั้ยครับ
คุณมาทำอะไรที่นี่เหรอคะ
ฉันลองทำออนไลน์ ชอปปิง มอลล์ดูน่ะ
ไม่ใช่ทุกคนจะทำธุรกิจก็ได้นะ
เราจะโปรโมตยังไงดีล่ะ
ทำไมฉันถึงทำอะไรก็ไม่ดีสักอย่าง
ครั้งนี้ฉันตั้งใจทำมากเลยนะ
ผมชื่อว่าบงดูชิกครับ
ทำบ้าอะไรเนี่ย
ก็พี่จุนกีเขาบังคับให้ทำ
เรื่องแค่นี้ทำไมต้องฟ้องด้วย
ถ้าระหว่างพี่กับซอจินมีซัมติงกันล่ะก็...
พี่ได้ลงไปดมกลิ่นหญ้าในหลุมศพแน่
เราต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ
เราบอกว่าเราคบกันอยู่ไม่ได้เหรอ
ฉันมีแฟนแล้ว
อะไรนะ แฟนเหรอ
บทบรรยายโดย ไอฟลิกซ์ ประเทศไทย